Cəlaləddin Ruminin bütün yaradıcılığı İlahi eşqi tərənnüm etmək üstündə qurulub. O, sübüt etməyə çalışırdı ki, eşq insanın vücüduna xoş yüngüllük gətirən, onu göylərə yüksəldən qanaddır. Eşqin qarşısında uca dağlar əriyir, hərəkət etməyə başlayır, acı şey dadlı şeyə, kədər səfaya, torpaq qızıla, dərd-azar sağlamlığa, üzüntü sevincə, fəlakət uğura çevrilir. “Ölü qəlblər dirilir, kölələr ağa olur, dəmir yumşalır, daş əriyir.” Bir sözlə, eşq insanı bütün ehtiyaclardan azad edir. Mövlana deyirdi ki, sevgilisinin eşqini qəlbində saxlayıb hər şeyi unudan insan yer üzərindəki insanların ən xoşbəxtidir, mal və mülk sahibləri ona hörmət bəsləyirlər, insanlar ona görmək etməyə çalışırlar. Çünki eşq külün altındakı od kimi gizlidir.

Metamorfoz

-…Baba..

-Hə Mİkayıl

-Sabahda oçura gedəcik baba?                                                                   

-Gedəcik Mikayıl gedəcik,sən yat balam səhər nənə səni durquzar.

-Gecən Xeyrə baba

-Sənində, mənim şıltaq balam.